อ่าวันนี้มาเล่าเรื่อง2ต่อดีกว่า ไม่มีไรทำ อิอิ

ก็เรื่องครอบครัวผมแหละ ที่ผมเอามาลงไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นใจผมนะแต่ผมมาระบายควาในใจนิดหน่อย

ท่าได้อ่านข้อความที่ผมเคยลงแล้ว ก็จะทราบว่าพ่อผมในตอนนี้เป็นอัมพรึก

เล่าเลยดีกว่า....หลังจากได้ย้ายบ้านมาแล้ว เดี๋ยวนี้พ่อผมแกเป็นคนหงุดหงิดง่าย ที่จริงก็นานแล้วละแต่เดี๋ยวนี้แกเป็นหนัก

บางทีไรไม่ถูกใจแกก็จะโวยวาย ออเพราะแกเป็นอัมพึกด้วยแกเลยพูดได้ไม่ชัดแกจะตะหวาดเสียงดังๆเวลาใช้คน แต่เพราะแกพูดได้ไม่ชัดก็ทำให้คนอื่นไม่เข้าใจ ก็จะถามไรนะ ไรนะ ซ้ำๆจนแกรำคาญ ไม่ได้แต่แกหรอกผมเองก็รำคาญแกพูดไรนะ ฟังไม่ออกเลย

แกเดินเองได้ไม่ดี แม่ผมต้องพาแกพยุงขึ้นลงบันไดทุกเช้าเพื่อลงไปนั่งข้างล่างและพาแกพยุงขึ้นมาทุกเย็นเพื่อขึ้นมานอน อะถามอะดิไมผมไม่ช่วยผมไปกลับมหาลัยกับบ้าน เดินทางก็นานก็อย่างที่เคยเล่าไปแล้ว ว่าเดินทางลำบากแถมเหนื่อยมาก มาไม่ทันเวลาแม่เอาขึ้นหรอก

นิสัยแกเหมือนเด๊กๆเอาแต่ใจ เวลาไม่ได้ดั่งใจจะใช้วาจาหยาบคาย ควยๆๆๆ เย๊ดแม่ อย่างนี้ทั้งวัน จนแถวข้างๆๆบ้านเอือมละอา แม่ผมก็ปรามว่าอย่าพูดมานไม่ดี แกก็พูดเอาพูดเอา ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ แกไม่เคยสนว่าแกเคยทำไรไม่ดีมามั่งแต่ใครขัดใจแกแกจะด่าทันที เรื่องที่บ้านผมขัดสนเงินก็ลำบากมากพอดูแล้ว ยังต้องมาคอยลองรับอารมณ์แกอีก ทุกๆเดือนค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับแกเยอะมากเลย ทั้งค่ายา ค่าประกัน ไม่รวมค่าใช้จ่ายต่างๆในครอบครัว

ผมได้เงินกู้ยืมเงินมา ได้เดือน 4000บาท บางทีก็ต้องให้แม่ยืมไป2000จ่ายค่าประกัน แล้วแม่จะค่อยๆคืนผม แต่ทุกทีก็คืนทีละ100 ได้คืนไม่ครบหรอกครับ แม่ผมก็จะรอจนผมเงินหมดอีก2000แม่ถึงจะจ่ายคืนให้วันละ100 ผมลำบากมากเลยนะวันละ100 ค่ารถแบบถูกสุดก็ 12บาทไปกลับโดยนั่งรถไฟ ค่าอาหาร40รวมๆก็ปาไป 50แล้วเหลือ50บาทซื้ออุปกรณ์ทำงาน แต่ในชีวิตจริงมานไม่ใช่นะสิครับ ใช่ว่าผมจะได้นั่งรถไฟเสมอไปบางทีผมนั่งทำงานจนดึก รถไฟหมดแล้วต้องนั่งรถเมล์กลับ ตั้งหลายต่อ เดี๋ยวนี้ค่ารถเมล์ก็ขึ้น เดินทางทีหมดไป40-50บาท คิดดูสิครับ เงิน100ผมใช้พอที่ใหน ผมเรียนสถาปัด นะครับไม่ใช่พวกวิทยาที่แค่ซีรอกชีสอ่านๆๆแล้วสอบ ผมต้องซื้ออุปกรณ์ ค่าทำโมเดล ค่าปริ๊นงาน อีกมากมาย(ขอโทดคณะวิทยาด้วยที่อ้างถึง แต่ผมดูจากเพื่อนผมนะครับว่าแกรายจ่ายน้อยกว่ามาก)

ผมเครียดมากเลย พอกลับมาเจอปัญหาทางบ้าน เจอพ่ออีก กลุ้มครับ มีวัน1แกไม่พอใจที่แม่ผมไม่พาแกขึ้นนอน เพราะแม่มัวแต่ยุ่งกับเย็บผ้าเพื่อที่จะส่งในวันถัดไป แกก็โวยวายด่า หยาบๆคายๆ ทีไอคำด่าอะพูดชัด ครับ ผมจะทนไม่ไหวเลยพูดสวนแกไป แกก็โมโหจะตีผมแต่แกคว้าผมไม่ทัน จะเอาของปาใส่แม่มาห้ามว้แกทำผมไม่ได้แกก็ทุบแม่แทน ผมก้ไม่เข้าใจแม่โดนแกตีไมไม่หลบ ก็ให้แกตีอยู่นั่น พ่อผมแกโกรธหน้าแดงเลยครับ แกคงโมโหมาก ที่ผมย้อนแกพอผมเห็นแกตีแม่ผมทนไม่ไหวแล้วเข้าไปตีแกกลับถามแกจะทำแม่ทำไม ไม่เจ๊บหรอแกรีบคว้ามือผมไว้ ผมพึ่งรู้ตอนนั้นเองว่าแกแรงเยอะมาก บิดมือผมจนแดงก่ำผมคิดโหแรงขนาดนี้นินะคนไม่สบาย แล้วแม่ทนแรงแกไปได้ไงเนี่ย น้องผมต้องมาจับแยก แรงแกเยอะจริงๆๆนะครับขนาดน้องผมตัวใหญ่ยังจะเอาแกไม่อยู่ต้องล๊อกไว้ ผมมานั่งคิดดูแกแบกเหล๊กแบกไรตอนแกทำงานได้แรงแกก็ต้องมากจริงๆ

ผมเลยไม่ได้คุยกับพ่อผมอีก หลังๆมาแกเจอผมแกก็จะด่าไว้ก่อน หาว่าลูกเวร ควย แม่ผมก็ออกรับแทนตลอดว่าไปด่าลูกทำม แม่ก็จะโดนตอกกลับมาทุกทีว่า ควย เย๊ดแม่ แม่ผมก็ถามแล้วมานเกี่ยวไรกับแม่อั๊วอะ มาด่าแม่อั๊วแล้วลูกด่ามรึงมั่งมรึงก็ไม่ยอม พ่อผมเวลาโกดน่ากลัวมากผมไม่อยากมีเรื่องเลยอยู่ห่างๆๆแกไว้ ผมคิดว่าถึงผมจะไม่ได้ดูแลแกแต่ก็ยังดีกว่าดูแลแกแล้วต้องมาทะเลาะกับแก ด่าแกเถียงแก ท่าโกดมากอาจมีลงมือกานอีกจะบาปไปซะป่าวๆ สู้อยู่เฉยๆดีกว่า จนเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้เกิดเรื่องขึ้นอีก

ผมกลับมาบ้านเห็นแม่ผมร้องให้ถามแม่เป็นไร แม่บอกว่าวันนี้พาพ่อผมไปหาหมอ แล้วก็วุ่นวายเรื่องพวกการให้บริการของพวกนางพยาบาล(โรงบาลรัฐคงเข้าใจนะครับการบริการมานก็ตามราคา)พ่อผมก็นั่งอยู่ในรถเข็น แม่ถามอยากกินไรมั้ยแกก็ด่าควย ไม่กินกลางโรงบาลด่าโน่นด่านี่ หาว่าแม่ชักช้าทำไรอืดอาด พอกลับมาบ้าน แม่ก็จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แก โดยกานให้แกยืนแล้วจะช่วยถอดกางเกงให้ ในตอนที่แม่ผมก้มนี่แหละครับแกจับหัวแม่ผมโขกกับขอบเตียงไม้ แม่ผมกำลังก้มไม่คิดว่าแกจะบีบคอแล้วจับหัวโขกก็เสียหลักไปตามแรงที่แกกด หายใจไม่ออก+กับมึน สามารถตายเอาได้เลยนะครับ จนแม่ผมเริ่มตั้งสติได้ก็ดิ้นหลุด ถามแกไมทำแบบนี้แกบอกสนุก ญาติๆแม่ผมมาก็ว่าแกไมทำแบบนี้ไม่สงสารแม่ผมมั่งหอดูแลดีขนาดใหน เป็นถึงขนาดนี้แม่ผมก็ยังเอาใจใส่ดูแล ไม่ทิ้งแกไปใหน ผมก้ได้แต่ปลอบแม่ แต่พูดไรไม่ออกในใจก็โกดมาก

วันต่อมาแม่ผมต้มน้ำไว้ให้แกชงกับโอวัลติล ผมก็กำลังจะกินข้าวเอาหม้อเป็ดมาวางไว้บนโต๊ะใกล้ๆกับเตียงพ่อผม ผมก็เดินไปหาน้ำแล้วส่วนแม่ก็เอาผ้าไปซักกลับมาน้ำเดือดแกหาว่าจะให้แกกินน้ำไรน้ำมานเดือดหายหมด โอ้ว งงดิน้ำเดือดแค่แปบเดียวแม่ก็บอกยังไม่หมดได้เวลทานยาแล้วจะให้แกกินยาแม่เห็นน้ำในแก้วแกน้อยจะเติมให้แกก็แย่งกับแม่จนน้ำกะเด็น กะเด็นน้อยมากตกลงบนยาแกนิด1 ไม่ถึงกับทำให้ละลายแกโวยวายหาไม่ยอมให้แกกิน แกคว้าเอาไม้เท้าที่ใช้คล้ำจะตีแม่ผม แม่ผมก็หลบแกตีไม่ถึงก็เอาไม้ตีไปในหม้อที่เป๊ดที่ผมจะกินจนเป๊ดเละไปหมด แกไม่หยุดเอาไม้ตีโต๊ะจนกระจกแตกหมด แต่แกก็ยังตีแม่ผมไม่ได้ ผมได้ยินแม่เรียกเดินมาเห็นแกกำลังจะตีแม่ ผมโมโหสุดขีดคว้าไม้เท้าแกได้กะชากออกมาเลย แกไม่มีไรจะสู้ดูหงอๆๆลงแต่ปากก็ยังไม่หยุด+ชี้หน้าด่า ผมโมโหมากเลยทั้งๆที่วันก่อนก็ทำแม่ไปที1แล้ว ฟางเส้นสุดท้ายของผมกำลังจะผมกำไม้เท้าไว้แน่น เตรียมจะฟาดแกลงไปแม่ผมบอกว่าให้ผมขึ้นบ้านไป แล้วน้องผมเลยลงมาแทน พ่อผมแกก็หาไม้ใหม่จะตีแม่ให้ได้ น้องผมเห็นก็โวยวายรีบคว้าแกไว้ไม่ให้เอามาตีได้ ผมตกใจลงมาดูว่าแกทำไร ในใจผมตอนนั้นอยากจับแกไปปล่อยไกลๆจริงๆ

ผมไม่ได้คุยกับพ่อมาหลายวันแล้วครับ เครียดไม่รู้แกจะทำไรแม่ผมอีก ท่มีวันใหนแกอุตลิกรีดตัวเองเอาเลือดใส่ในอาหารให้ผมดื่มอะ พวกผมไม่ต้องติดโรคแกหมดหรอ แกมีเรื่องที่ทำให้ผมโกดมาก แต่ผมคงไม่สามารถมาเล่าได้หมดในตอนนี้

ท่าถามว่าผมเกรียดแกใหม มันบรรยายไม่ถูกหรอกครับไงก็พ่อผม

แต่ผมอยากให้แกเห็นใจแม่ผมบ้าง แม่ที่ต้องคอยดูแลแก แม่ผู้หญิงตัวเล๊กๆที่ต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายทั้งครอบครัว แม่ที่ต้องทำงานทุกอย่าง แม่ที่ต้องคอยสะสางปัญหาที่พ่อผมเคยทำไว้

ผมสงสารแม่นะครับ ......